Όλοι οι γονείς το τελευταίο διάστημα, περνούν αρκετές ώρες σκεπτόμενοι τον τρόπο που θα εκπληρώσουν τις ευχές των παιδιών τους για τις γιορτές, με βαθύτερη ανάγκη όχι να τους αγοράσουν ένα «φανταχτερό» δώρο, αλλά να δημιουργήσουν όμορφες αναμνήσεις. Επιθυμούν, τα παιδιά τους να σκέφτονται τα παιδικά τους χρόνια και να αναπολούν τις γιορτές όπου, το «πνεύμα των Χριστουγέννων» γέμιζε το σπίτι με χαρά, ξεγνοιασιά, ηρεμία, παιχνίδια, σύνδεση.
Για ποιό πνεύμα μιλάμε, όμως, όταν οι ίδιοι οι γονείς αγωνιούν καθημερινά, οργανώνονται, για να μπορέσουν να αποσπάσουν πληροφορίες από το παιδί τους για το Χριστουγεννιάτικο δώρο χωρίς να «αποκαλυφθούν», και περνούν αρκετές ώρες μπροστά από μία οθόνη για να βρουν και να παραγγείλουν ό,τι ζητήσει το μικρό τους, σε όσο πιο προσιτή τιμή γίνεται; Όταν, πέρα από αυτά, πρέπει να οργανώσουν τις δουλειές τους, το σπίτι, το οικογενειακό τραπέζι, τα ψώνια, τις κοινωνικές υποχρεώσεις που συνδέονται με τις γιορτές; Πόσο πραγματικά «μέσα» στον παλμό των Χριστουγέννων βρίσκονται όλοι αυτοί οι γονείς και συνεπώς, πώς θα μεταδώσουν αυτό το κλίμα στα παιδιά τους, ειδικά αν αναλογιστούμε τις αντικειμενικές δυσκολίες που προκύπτουν λειτουργικά από το να βρίσκονται αυτά στο σπίτι περισσότερες ώρες;
Μήπως το συμπέρασμα όλων αυτών είναι πώς εμείς οι ίδιοι οι ενήλικες ορίζουμε το «πνεύμα των Χριστουγέννων»; Μήπως πρέπει εμείς να εστιάσουμε άλλη μία φορά στο πώς φροντιζόμαστε, πώς συνδεόμαστε, πώς θεωρούμε ότι αξίζουμε να αγαπηθούμε; Ας σταματήσουμε, λοιπόν, να σπαταλάμε τόση ενέργεια στα μέσα τα οποία θα δημιουργήσουν τις γιορτές και το κλίμα όπως το βλέπουμε στις ταινίες, και ας προσπαθήσουμε να συνδεθούμε περισσότερο ποιοτικά τόσο με τα παιδιά μας, όσο και με τους εαυτούς μας.
Αυτό είναι το πραγματικό «πνεύμα». Να απολαμβάνουμε ο ένας τον άλλον χωρίς «πρέπει». Ας χαρούμε τα παιδιά μας, ας χορτάσουμε τις στιγμές μας μαζί τους, καθώς η σύγχρονη καθημερινότητα δεν μας επιτρέπει συχνά να το κάνουμε. Αυτό είναι που ξεχνάμε συχνά οι ενήλικες. Προσπαθούμε τόσο πολύ να μην ξεχνάμε υποχρεώσεις, που τελικά, ξεχνάμε να ζήσουμε.
Όσοι λοιπόν, διαβάσετε αυτό το κείμενο, είναι σημαντικό να αναλογιστείτε: τί θυμάστε εσείς από τα παιδικά σας χρόνια, από τα γιορτινά τραπέζια, από τους γονείς σας; Αυτό θα θυμούνται και τα παιδιά σας. Όχι τα δώρα, όχι το καθαρό σπίτι, όχι το άγχος και τις υποχρεώσεις που ολοκληρώθηκαν. Το θέμα είναι τα παιδιά σας να θυμούνται «εσάς», αλλά κι εσείς να θυμάστε τα «παιδιά σας και εσάς».
Η αλήθεια βέβαια είναι, πως έχουμε συνηθίσει να ορίζουμε τις σχέσεις μας πολύ διαφορετικά και μας είναι δύσκολο να κατανοήσουμε την έννοια της ουσιαστικής σύνδεσης. Γι’ αυτό, τα φετινά Χριστούγεννα, προτείνω να αφήσουμε κάτω τα κινητά και τις υποχρεώσεις, να καθίσουμε σταυροπόδι στο χαλί του σαλονιού και να παίξουμε σαν να είμαστε πάλι παιδιά. Να ζωγραφίσουμε, να ξαπλώσουμε, να τραγουδήσουμε, να «τσαλακωθούμε» και να ξεχάσουμε όσα μας βαραίνουν για λίγο, ακόμα κι αν αυτό δεν μας αφήσει τελικά να προετοιμάσουμε το τέλειο τραπέζι.
Καλά Χριστούγεννα σε όλους σας, λοιπόν, και να θυμάστε πως, εκεί έξω υπάρχουν κι άλλες ανάγκες, κι άλλες προτεραιότητες. Να θυμάστε πως τόσο εσείς οι ίδιοι, όσο και οι αγαπημένοι σας αξίζουν πολύ περισσότερο χρόνο, ενέργεια, φροντίδα και αγάπη από όλες σας τις υποχρεώσεις μαζί. Αυτό είναι το νόημα, αυτό σημαίνει σύνδεση, αυτό θα πει οικογένεια.
Καλές γιορτές!
Χαριτίνη Κυρλάκη- Παιδοψυχολόγος MSc
Συστημική Ψυχοθεραπεύτρια
